HUG ME

Jasmien Witvrouwen

17 mrt. 2023

Daar stond ik dan. Rillend in de kou. Op mijn ski-sokken, in mijn moeders pyjama zonder bh en een gigantisch gezwollend hand vol bloed.

Daar stond ik dan. Rillend in de kou. Op mijn ski-sokken, in mijn moeders pyjama zonder bh en een gigantisch gezwollend hand vol bloed. Ik had net die dag mijn Coronaro achter de rug. Het meest pijnlijke onderzoek in de geschiedenis, de kriebelkrap van het cardiologisch landschap, de duivel voor ieder die cathters vreest met een naam die doet denken aan goedkoop waspoeder.

Als armband droeg ik een drukverband dat de wonde in mijn slagader moest afknellen. Elegant was het niet ; maar die zwemband zo rond mijn pols deed me wel mijmeren naar die mooie jaren ‘80. Met hun prachtige opblaasbarezetels in afzichtige kleuren en de Venetiaansblonde god Jimmy B.

Ik mag even naar huis. Mijn huis waarvan plots alle imperfecties uit onze verbouwingen onzichtbaar zijn geworden. Naar mijn zetel, naar mijn sneeuwwitte interieur dat heel erg warm en zacht aanvoelt. Dat zachte kan ik gebruiken, de vijf bange dagen die me te wachten staan voor mijn operatie mag ik hier uitzitten.

Ik probeer het te zien als een cadeau maar zo voelt het niet. Ik zie geen confetti, geen glitters en nog minder happy faces. Eén voordeel zie ik wel ; hier lopen geen verpleegsters rond die me elke drie uur komen wekken voor vreselijke bloedprikjes en mijn lakens zijn niét van karton.

Mijn pols bonst,klopt. Het gedroogd bloed is angstaanjagend en ik voel me vies. Een douche is onmogelijk. Te vermoeiend. Te veel situaties die kunnen ontsporen ; een bloedende wonde van de slagader, een drukverband, cathetergaten en meer ongewenste piercings van medisch kaliber. Ik wil gewoon slapen, even alles uit. Alle knoppen af. Mijn naakte lichaam tussen de warme flanellen lakens in het warme licht van mijn slaapkamer. Mijn man kijkt me te lang aan met zijn bezorgde ogen, ik kan daar niet tegen. Het zorgt voor tranen en die hou ik liever voor mezelf, straks als het licht dooft.


Iedereen om me heen is bang, maar dat kunnen ze reuzegoed verstoppen. Althans. Ieder op zijn manier. De ene doet, de ander voelt. Over het algemeen is het allemaal even verwarrend, storend of vervelend. Uiteraaard is elke actie goed bedoelt maar het meest van al mis ik iemand die er gewoon ‘is’. Die niet verslagen naar me kijkt, die geen bange woorden inslikt en die geen gedachten heeft op dit moment. Gewoon een lichaam met lucht als inhoud. Eentje waar wolken in getekend staan zoals Magritte ons voordeed. Leeg, zonder oordeel, zonder denkpatroon, maar aanwezig. Warm en vrolijk. Klaar om me even te omhelzen, me écht te knuffelen. Een gebaar waardoor ik warmte voél en troost versta.


Deze "HUG ME" episode bevat de giga-ring met 15 beren ; hij illustreert het gevoel, en de nood aan een overload aan knuffels. De "hug me"- ketting komt met een warme omhelzing van een vriendje dat in mijn oren fluisterd, dat de wereld nu eindelijk voor me opent.


De stukken uit deze episode zijn niet te koop.